**Teat i tajemnica mapy z Dasdsa

Teat miał kieszenie pełne ciekawości i oczy, które potrafiły wypatrzyć przygodę nawet w najzwyklejszym dniu. Tego popołudnia spotkał się ze swoim najlepszym przyjacielem, Dasdsa, w miejscu o tej samej, zabawnej nazwie: Dasdsa. Tak nazywała się mała osada z krętymi uliczkami, pachnącymi piekarniami i parkiem, w którym fontanna śpiewała cichutko, kiedy wiatr dmuchał w jej strumienie.

— Zobacz! — szepnął Dasdsa, pokazując Teatowi kawałek papieru znaleziony pod ławką. Wyglądał jak fragment mapy, ale zamiast zwykłych strzałek miał narysowane… uśmiechy, dłonie i małe serduszka.

Teat zmrużył oczy. — To nie jest mapa do skarbu. To mapa do… czegoś dobrego.

Ruszyli ostrożnie przez park, trzymając się alejek i przejść dla pieszych. Pierwszy znak na mapie prowadził do starego drzewa. Pod nim leżała zgubiona rękawiczka. Obok stała pani z psem i nerwowo przeszukiwała torbę.

— Czy to pani? — zapytał Teat, podając rękawiczkę.

Pani aż się rozjaśniła. — Och, tak! Dziękuję, już myślałam, że zmarznę w drugą dłoń.

Na mapie jeden z uśmiechów jakby zrobił się wyraźniejszy. Teat i Dasdsa spojrzeli na siebie zdumieni.

Kolejny symbol zaprowadził ich pod piekarnię. Przed wejściem stał chłopiec z rozsypanymi bułkami. Nie płakał, tylko zaciskał wargi, jakby próbował być dzielny.

Dasdsa kucnął i zaczął zbierać pieczywo do papierowej torby, a Teat poprosił sprzedawcę o dodatkową siatkę. Po chwili bułki znów były bezpieczne.

— Dzięki — mruknął chłopiec, a jego policzki przestały być takie czerwone.

Na mapie pojawiła się nowa kreska, jakby ktoś ją dorysował niewidzialnym ołówkiem.

— To działa! — szepnął Dasdsa. — Jakby mapa prowadziła nas tam, gdzie ktoś potrzebuje pomocy.

Gdy dotarli do fontanny, wydarzyło się coś niespodziewanego. Strumień wody nagle zabulgotał, a z dna wypłynęła mała, metalowa puszka. Teat ostrożnie ją wyłowił, bo leżała przy brzegu, tuż obok tabliczki „Nie wchodź do wody”.

W środku była karteczka: „Jeśli to czytasz, jesteś częścią tajemnicy Dasdsa. Pomagaj dalej, a znajdziesz odpowiedź”.

— Kto to zostawił? — zdziwił się Teat. — Może ktoś z dorosłych?

Wtedy za ich plecami odezwał się znajomy głos. To była bibliotekarka z osady Dasdsa, pani Lila, która zawsze miała w kieszeni zakładki do książek.

— To ja — uśmiechnęła się. — Mapa nie prowadzi do złota. Prowadzi do ludzi. Zostawiłam ją, bo chciałam sprawdzić, czy ktoś zauważy drobne kłopoty innych, zanim urosną w wielkie zmartwienia.

Dasdsa aż otworzył usta, ale zaraz spoważniał. — A jeśli ktoś by się zgubił?

— Dlatego symbole prowadzą tylko bezpiecznymi miejscami: park, piekarnia, biblioteka, przejścia. — Pani Lila mrugnęła. — Najcenniejszy skarb to umiejętność podania ręki.

Teat poczuł, że coś w nim ciepło drgnęło. Nagle zrozumiał, że mapa wcale nie była magiczna. To oni stawali się uważniejsi.

Na koniec pani Lila wręczyła im nową, czystą kartkę i ołówek.

— Teraz wasza kolej. Narysujcie własną mapę Dasdsa. Niech prowadzi do dobrych uczynków.

Teat i Dasdsa usiedli na ławce. Jeden rysował uśmiech przy bibliotece, drugi dłonie przy placu zabaw, gdzie czasem komuś spada czapka albo plącze się sznurowadło. Zamiast szukać przygód daleko, postanowili tworzyć je tu, gdzie mieszkają — pomagając sobie nawzajem, gdy tylko nadarzy się okazja.